Siły zbrojne Polski Ludowej powstały i rozwinęły się pod kierownictwem Polskiej Partii Robotniczej w toku wojny wyzwoleńczej narodu polskiego. Ich zalążkiem były ludowe oddziały partyzanckie stworzone w kraju oraz regularne jednostki wojskowe zorganizowane w ZSRR.


Wojsko Polskie działając na froncie w ostatnich dniach wojny siłami ok. 200 tysięcy ludzi wniosło realny wkład bojowy i ekonomiczny w zwycięstwo nad hitleryzmem, walcząc u boku Armii Czerwonej.



Biało-czerwony sztandar załopotał nad zdobytą stolicą III Rzeszy, wieńcząc tysiącletnie zmagania ludu polskiego z obcą agresją.



Po wojnie przed siłami zbrojnymi Polski Ludowej stanęły takie zadania jak ochrona granic państwowych, udział w odbudowie kraju i zapewnienie jego wewnętrznego bezpieczeństwa.



Żołnierze pomagali ludności nie tylko rozminowując połacie kraju czy zwalczając zbrojne bandy, ale także przy żniwach i innych pracach polowych.



Służba wojskowa była zaszczytnym obowiązkiem obywateli PRL, uczyła ich dorosłości, dyscypliny i samodzielności, integrowała społeczeństwo a nawet pozwalała np. bezpłatnie zrobić kurs na prawo jazdy.


Nic dziwnego, że Polacy byli dumni ze swojej armii.