Wybitny działacz polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego, z zawodu zecer. Urodził się 18 IV 1892 w Rurach Jezuickich k. Lublina. Działalność społeczną rozpoczął w Lublinie w kółku młodzieży robotniczej skupionej wokół J. Hempla.

Tam też w 1912 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej-Lewicy. W 1913 znalazł się w Warszawie, gdzie łączył pracę w charakterze zecera z samokształceniem, w którym dużą rolę odegrały wykłady L. Krzywickiego, Z. Herynga i innych. Zbliżył się w tym czasie do działaczy SDKPiL (Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy) oraz do grupy radykalnych ludowców, skupionych wokół pisma "Zaranie" (I. Kosmowska i in.).

W czasie I wojny światowej był z ramienia PPS-Lewicy działaczem Lubelskiej Spółdzielni Spożywców. W 1918 brał udział w organizowaniu Rad Delegatów Robotniczych w Warszawie i Lublinie. W grudniu 1918 wstąpił do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (późniejsza KPP), po czym nadal był czynny w ruchu klasowej spółdzielczości robotniczej (m. in. był jednym z założycieli Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej). W 1921 po opanowaniu władz spółdzielczych przez prawicę PPS, Bierut został z nich wraz z J. Hemplem usunięty. W 1923-24 jako członek egzekutywy Komitetu Okręgowego KPP w Zagłębiu Dąbrowskim był jednym z propagatorów jednolitego frontu klasy robotniczej w walce strajkowej oraz jednym z kierowników zwycięskich strajków i akcji (m. in. wyborów do Rady Kasy Chorych w czerwcu 1924). W 1925-27 członek komitetu Centralnego, wybrany na IV konferencji KPP (1925). Po ukończeniu w 1930 szkoły Międzynarodówki Komunistycznej (Szkoły im. Lenina) w Moskwie został skierowany przez Komitet Wykonawczy Międzynarodówki Komunistycznej do pracy w Bułgarii, Czechosłowacji i Austrii. Po powrocie do kraju był w 1931-33 sekretarzem Komitetu Okręgowego KPP w Łodzi, następnie sekretarzem KC Czerwonej Pomocy w Polsce. W 1933 został skazany na 7 lat więzienia. Zwolniony w 1938 w związku z amnestią.

Po wybuchu II wojny światowej udał się do Lublina. W 1941-43 przebywał na terenach Białorusi okupowanych przez wojska hitlerowskie. Wiosną 1943 przedostał się do Warszawy, gdzie został jednym z najbardziej aktywnych działaczy Polskiej Partii Robotniczej, wchodząc w skład KC partii. Był współorganizatorem frontu narodowego skupiającego siły patriotyczne w walce narodowowyzwoleńczej oraz współtwórcą i przewodniczącym konspiracyjnej Krajowej Rady Narodowej powstałej 31 XII 1943. Po wyzwoleniu, jako przewodniczący KRN, stał na czele delegacji polskiej na konferencję poczdamską (1945). W lutym 1947 został wybrany przez Sejm Ustawodawczy prezydentem Rzeczpospolitej Polskiej, którym był do 1952. W 1948 został powołany przez sierpniowo-wrześniowe plenum KC PPR na stanowisko sekretarza generalnego w miejsce usuniętego za odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne Władysława Gomułki. W grudniu 1948, z chwilą powstania Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, powierzono Bierutowi funkcję przewodniczącego partii (od 1954 - I sekretarza, którym był do końca życia). Od listopada 1952 do marca 1954 był równocześnie prezesem Rady Ministrów. W 1951-52 kierował pracami komisji konstytucyjnej Sejmu Ustawodawczego.

Zmarł 12 III 1956 w Moskwie, dokąd przybył z delegacją PZPR na XX Zjazd Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.